De ober kijkt ons verward aan, zoals altijd. Weer moeten we uitleggen dat we elk bord delen met z’n tweeën. Eerlijk gezegd zijn we niet van de “Joey doesn’t share food” mentaliteit en zien alleen positieve kanten aan het delen van onze maaltijd. Het staat je toe te genieten en te proeven van meerdere gerechten en nog belangrijker, het wordt een gedeelde ervaring die een verbinding schept tussen de eters.

In Cyprus kennen ze de Meze door en door en er is dan ook geen verwarring of verassing te ontdekken wanneer we zeggen dat we iets delen, ook al is het geen Meze. We krijgen meestal zelfs (onnodig) een extra set borden om het delen makkelijker te maken.

De Cypriotische Meze is prachtig en tijdens onze rondreis hebben we ze regelmatig mogen zien. Onze eigen eerste ervaring was een onverwachte verassing op onze tweede dag in Cyprus. In gebroken Engels vroeg de kokkin ons of we wilde eten. Tja, we waren in hun restaurant met een reden. Naast dat het een van de weinige plaatsen in het dorpje is waar je kan eten werd deze plek aangeraden door alle lokale bewoners. De volgende vraag was: “Goed eten? Vol?” Wij knikte en ze verdween.

Nu was het onze beurt verward te zijn. Onzeker of de vrouw had begrepen wat we wilde, wachtte we af met de verwachting dat ze met een soort van menukaart zou terug komen. Lege borden werden op onze tafel gezet, een teken dat er eten onderweg is. Kort daarna kwam een jonge serveerster met drie bordjes met kleine gerechten. Beide denkend dat het een voorgerecht was begonnen we. Wat zaten wij er naast! Al snel volgde meer borden. En meer en meer. De gehele zespersoons tafel werd vol gezet, voor alleen ons twee om te delen.
Terwijl we onze weg door het eten zochten kwam er een grote groep binnen, fietsers hoorden we later. Zij leken te weten wat te verwachten. Bord na bord kwam naar de tafel terwijl ze deelden en lachten. Er was geen menukaart te bekennen. Maar misschien zelfs nog mooier: De gastheer schoof bij hun aan tafel terwijl de kokkin bij ons kwam zitten.
Praten over eten werd ineens zo makkelijk als praten over het weer. Iedereen at hetzelfde, proefde hetzelfde. Met dit simpele voorbeeld kregen we weer eens te zien hoe makkelijk het is een verbinding te maken via een gedeelde ervaring.

Dit is uiteraard waar voor elke gedeelde ervaring. Alle teambuilding werkt voor een groot gedeelte op hetzelfde simpele principe. Als het nieuw is of anders dan normaal is het genoeg om een connectie te maken. Het maakt dan niet uit of je iemand pas net ontmoet hebt of al honderd jaar getrouwd bent, elke nieuwe ervaring is een mogelijkheid om een nieuwe/diepere verbinding te maken.

Eten delen en samen proeven, een Yoga oefening doen en Partner Yoga waar je zelfs fysiek contact maakt, kunnen zomaar de makkelijkste en plezierigste manieren zijn om zo’n verbinding te maken. Voornamelijk omdat al deze dingen een belangrijk tweede aspect naar voren brengen: in het moment zijn. Bijna elk moment van de dag werken we aan onze toekomst of aan ons verleden. Het is daarom makkelijk iemand tegen te komen maar geen verbinding te maken, ook al zie je elkaar elke dag. Om deze verbinding wel te kunnen maken is het nodig beide tegelijk in het moment te zijn.

In Nederlandse restaurants is het simpel de makkelijke route te nemen en een apart bord voor ieder te bestellen. Misschien kan je nog een hapje van de ander krijgen om te “proeven”. Maar veel mensen lijken bang te zijn dat de ander “hun” bord leeg eet en beschermen het alsof hun leven ervan af hangt. Dit houd ook de ervaring gescheiden. Ik vraag me af of dit de reden is dat ik zo vaak mensen naar hun telefoon zie staren terwijl ze hun tafel delen met een ander. Ze zijn samen maar niet verbonden.

Probeer volgende keer als je uit eten gaat met een vriend, date, partner, broer/zus of ouder, eens samen te kiezen voor gerechten die jullie beide lekker vinden (dit is waar het verbinden begint). Wanneer de bediening vraagt wie welk gerecht heeft, zeg dan “Zet maar neer. We delen.” en kijk naar de verwarring. Wissel de borden om terwijl je aan het eten bent en bespreek wat je proeft. Of breng de eet ervaring naar je eigen keuken en probeer samen nieuwe recepten uit (bekijk hier onze eigen verassende recepten!). Niet alleen zal je aan het einde van de avond meer geproefd hebben, zeer waarschijnlijk heb je ook een betere connectie gemaakt met de persoon waarmee je hebt gegeten.

Over Primal Beings:

Mark is een gepassioneerde kok in hart en nieren met een grote liefde voor het gebruik van verse producten. Hij heeft Westerse wetenschap en Oosterse filosofie bestudeerd, met betrekking tot het effect dat voedsel op het lichamelijke en emotionele systemen heeft, en dat samen gebracht in de keuken. Mark is een geaarde voeding specialist, personal coach en trainer. 

Kimi is een zeer bereisde vrouw op zoek naar smaken en inspiratie die tevens continu bijleert over culturen, tradities en mindfulness. Deelt altijd haar kennis van haar eigen ervaringen in de verschillende uithoeken van de wereld. Ze is een bewegingsartiest met een grote trek in niet alleen kennis en persoonlijke ontwikkeling, maar ook voor wat Mark weet te creëren in zijn keuken. 

Samen zijn wij het Hart en Brein achter Primal Beings.

Onze missie is om mensen een sterkere band met zichzelf te geven door middel van beweging, voeding en rust. Dit zijn de drie pilaren van Primal Beings. Mensen voorlichten om meer begrip te hebben over de keuzes die het onderbewustzijn maakt om vervolgens de kwaliteit van- en het begrip over het leven te verbeteren.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *